சனிக்கிழமை, 19 மே 2018 09:34

சர்வாதிகாரத்தை நோக்கி இந்தியா?

Written by 
Rate this item
(0 votes)

இந்திய உச்சநீதிமன்றம் மற்றும் உயர்நீதிமன்றங்களில் நீதிபதிகளை நியமனம் செய்ய 30 ஆண்டுகளாக(1986 முதல்) வழக்கத்தில் இருந்து வரும் கொலிஜியம் அமைப்புக்கு மாற்றாக மத்திய அரசு 2014 ஆம் ஆண்டு இயற்றிய நீதிபதிகள் நியமன தேசிய ஆணையத்தை(National Judicial Appointment Commission-NJAC),இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தின் 5 நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு 2015,அக்டோபர் 16 அன்று செல்லாது என ரத்து செய்து உத்தரவு போட்டது.5 நீதிபதிகளில் 4 நீதிபதிகள் மத்திய அரசு ஆணையத்தை எதிர்த்தும் 1 நீதிபதி ஆதரித்தும் தீர்ப்பளித்தனர்.4 நீதிபதிகள் பெரும்பான்மை என்ற எண்ணிக்கையில் மத்திய அரசு கொண்டு வந்த ஆணையம் ரத்து ஆனது.99 வது திருத்தம் மூலம் கொண்டு வரப்பட்ட இந்த அரசியலமைப்பு சட்டத்தை உச்சநீதிமன்றம் தனக்குரிய அதிகாரத்தை பயன்படுத்தி ஒரு தன்னேற்பு வழக்காக எடுத்துக்கொண்டு குப்பை கூடைக்குள் வீசியது.

மத்திய அரசு இதனை வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் வேறு ஒரு வடிவத்தில் கொண்டு வரும்.இந்த ஆணையம் சட்டமானதும் கொலிஜியம் உடனடியாக ரத்தாகி விடும். உச்சநீதிமன்றத்தின் தன்னாட்சி உரிமைகளை இந்த ஆணையம் கைப்பற்றிக் கொள்ளும்.இந்த நீதிபதிகள் நியமன தேசிய ஆணையத்துக்கு சட்ட அமைச்சரே தலைவராக இருப்பார். சட்ட அமைச்சரின் அதிகாரத்தின் கீழ் இந்த ஆணையம் வந்து விடும்.

மத்திய அரசு பல அரசியல் சட்ட வழக்குகளை உச்சநீதிமன்றத்தில் எதிர் கொள்கிறது. அதனல், அரசு உச்சநீதிமன்றத்தில் ஒரு வாதி ஆகிறார். உயர் நீதிமன்றங்கள் மற்றும் உச்சநீதிமன்றத்தின் நீதிபதிகளை தேர்வு செய்வதில் ஒரு வாதி எப்படி தலையிட முடியும்? என்கிறார் உச்சநீதிமன்ற மூத்த வழக்கறிஞர் பிஸ்வஜித் பட்டாச்சார்யா. இவர்,மத்திய அரசின் கூடுதல் தலைமை வழக்கறிஞராகவும் இருந்தவர். இந்த வழக்கில் இவரும் ஒரு மனுதாரர்.2015 கோடை விடுமுறையில் 32 நாட்கள் காலை 10:30 முதல் மாலை 04:00 மணி வரையில் இந்த வழக்கு உச்சநீதிமன்றத்தில் நடைபெற்றது.வழக்கின் முடிவில் நீதிபதிகள் நியமன தேசிய ஆணையத்தை தள்ளுபடி செய்து கொலிஜியத்துக்கான அதிகாரத்தை நீதிமன்ற அமர்வு காப்பாற்றி கொண்டது.அரசு ஆணையத்தை இழந்தது.மத்திய அரசு கொண்டு வந்த ஜனநாயக விரோத சட்டங்கள் பலவற்றை கேள்வி கேட்காத உச்சநீதிமன்றம் தனது உரிமைக்கும் அதிகாரத்துக்கும் ஒரு ஆபத்து வந்துவிட்ட உடன் தானே தலையிட்டு தனது அதிகாரத்தை காப்பாற்றியது.

இந்த தீர்ப்புக்குப் பிறகு அரசுக்கும் நீதித்துறைக்குமான சிக்கல் வரலாற்று முக்கியம் கொண்ட இந்த தீர்ப்புக்கு பிறகு கடுமையானது.இந்த முடிவினை மத்திய அரசால் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை.இந்த தீர்ப்பு வெளியாகிய பின்னர் 27 மாதங்கள் கழித்தும் நீதிபதிகளை நியமனம் செய்ய தேவையான நடைமுறை குறிப்பாணையை(Memorandum of Procedure) மத்திய அரசு வெளியிடாமல் நிறுத்தி வைத்தது.மத்திய அரசு தலைமை நீதிபதியை ஆலோசித்து நடைமுறை குறிப்பானையை இறுதி செய்யும் படி உச்சநீதிமன்றம் தேசிய ஆணையத்தை ரத்து செய்து இட்ட உத்தரவுடன் சேர்த்து அறிவுறுத்தியது.

இருந்தும்,மத்திய அரசு குறிப்பாணையை வெளியிடாமல் நிறுத்தி வைத்தது. குறிப்பாணை வெளியிடாமல் உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பினை மீறி தனது அதிகாரத்தை பயன்படுத்தி நீதிபதிகளை நியமனம் செய்ய மத்திய அரசு முயல்கிறது.உச்சநீதிமன்றம் தனது பரந்த அதிகாரத்தை பயன்படுத்திக் கொண்டு அரசியலமைப்பு சட்டத்தின் 129, 141 மற்றும் 144 என்ற விதிகளின் கீழ் மத்திய அரசின் மீது நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கு போட்டிருக்க முடியும்.இருந்தும்,மத்திய அரசை பகைத்துக் கொள்வது நல்ல விளைவுகளை தராது என்று சகித்துக் கொண்டுள்ளது.

இந்த சூழல் காரணமாக நீதித்துறையின் செயல்பாடுகளில் மந்த நிலை ஏற்பட்டு இருக்கிறது. நீதிபதிகளை நியமிப்பதில் இடையூறு ஏற்பட்டு வழக்குகள் மூச்சு திணறும் அளவுக்கு அதிகரித்து உள்ளது.உயர்நீதிமன்றங்களில் 40 விழுக்காடு பதவிகள் காலியாக இருக்கின்றன.இதில்,வழக்கு போட்டவர்கள் தான் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டு பரிதாபமாக நிற்கின்றனர்.இந்த நிலையில் தான் மத்திய அரசு நீதிமன்ற செயல்பாடுகளில் தலையிட்டு வருகிறது என்று நான்கு நீதிபதிகள் ஊடகங்களை சந்தித்து புகார் கூறினார்கள்.

தி வாஷிங்டன் போஸ்ட் என்ற நாளிதழின் இளம் செய்தியாளர் பாப் உட்வர்ட்(Bob Woodward) கார்ல் பெர்ன்ஸ்டீன் (Carl Bernstein) உடன் இணைந்து 1972 ல் அமெரிக்காவில் நடந்த வாட்டர் கேட் ஊழலை வெளிப்படுத்தினார்.இதில்,அமெரிக்க அதிபரான ரிச்சர்டு நிக்சன் பதவி விலக நேர்ந்தது.அதே போல்,அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற முன்னாள் நீதிபதி ஜக்மோகன் லால் சின்கா பிரதமராக இருந்த இந்திரா காந்தி நாடாளுமன்ற தேர்தலில் பெற்ற வெற்றி செல்லாது என்று தீர்ப்பளித்தார். தேர்தலில் மோசடி செய்த குற்றவாளி என்றும் தீர்ப்பளித்தார்.இந்திரா காந்தி 6 ஆண்டுகளுக்கு தேர்தலில் போட்டியிட கூடாது என்றும் தடை விதித்தார்.

இந்திரா காந்தி தனக்கு ஏற்பட்ட நெருக்கடியை சமாளிக்க இந்தியாவே நெருக்கடியில் இருப்பதாக கூறி அவசர நிலையை பிரகடனம் செய்தார்.சுதந்திர இந்தியாவில் அது முதல் முயற்சி. எனினும்,ஆங்கிலேயர் ஆட்சியிலும் அதற்கு முந்திய காலங்களிலும் அப்படி ஒரு நிலையை இந்தியா சந்திக்க வில்லை. அவசர நிலை அமலுக்கு வந்ததால் அரசியலமைப்பு சட்டத்தின் அதிகாரமே ரத்தாகி விட்டது. நீதிமன்றத்துக்கான அதிகாரம் முடக்கப்பட்டது. இந்திய மத்திய அரசுக்கும் இந்திய நீதித்துறைக்கும நடந்த பெரிய அதிகார யுத்தமாக அது இருந்தது. அதன் பிறகு,நீதிமன்ற நியமன ஆணையத்தின் அதிகாரத்தை ரத்து செய்து உச்சநீதிமன்றம் மத்திய அரசின் அதிகாரத்தை முட்டித் தள்ளி இருக்கிறது.பத்திரிகை துறையோடும் நீதித்துறையோடும அரசு மோதும் போது அது ஒரு போராக மாறுகிறது.

1960 களிலும்,1970 களிலும் அரசியல் நீதித்துறை மீது தனது அதிகாரத்தை செலுத்தியது.அரசியல் முற்போக்கு அம்சங்களில் ஆர்வம் காட்டுவதாகவும் நீதித்துறை பிற்போக்காக இருக்கிறது என்றும் பார்க்கப்பட்டது.ஐ.சி.கோலக்நாத் மற்றும் பல நீதிமன்ற தீர்ப்புகள் கடும் சட்டங்கள் இயற்றுவதில் நாடாளுமன்றத்துக்கான அதிகாரத்தை கட்டுப்படுத்தின. இந்திரா காந்தியின் இடதுசாரி தோழர்களான மோகன் குமாரமங்கலம் போன்றவர்கள் நீதித்துறையை கட்டுப்படுத்தும்(committed judiciary) தேவை உள்ளதாக வெளிப்படையாக கூறினார்கள்.

1980 களிலும்,1990 களிலும் மத்திய அரசு தனிப் பெரும் பலம் கொண்டதாக அமையவில்லை. கூட்டணி அரசுகளும் சிறுபான்மை அரசுகளும் ஏற்பட்டன.அரசு பலம் குன்றிப் போனதால் நீதித்துறை அரசு மீது தனது அதிகாரத்தை செலுத்தியது.பொது நல வழக்குகள் மீது தொடர்ச்சியாக தீர்ப்புகள் வழங்கி குடி மக்கள் உரிமைகளை பலப்படுத்தியது.தனது அதிகாரத்தையும் விரிவு படுத்தியது.அரசு அதிகாரத்தை அதிக பொறுப்புடையதாக மாற்றியது.

1973 ல்-நீதிபதிகள் ஜே.எம்.ஷெலத்(J.M.shelat),கே.எஸ்.ஹெக்டே(K.S.Hegde),ஏ.என்.குரோவர்(A.N.Grover) ஆகியோரை மீறி ஏ.என்.ரேயை(A.N.Ray) தலைமை நீதிபதியாக மத்திய அரசு நியமனம் செய்தது.இதனை தொடர்ந்து நீதிபதிகள் ராஜினாமா செய்தார்கள்.

1975 ல் ஏ.டி.எம்.ஜபல்பூர் வழக்கில் இந்திய குடி மகன் ஒருவன் அடிப்படை உரிமைகளை கேட்க நீதிமன்ற தீர்வை நாடுவதற்கு மத்திய அரசு தடை ஏற்படுத்திய போது நீதித்துறை ஒளிந்து கொண்டது.

1977 ல் எச்.ஆர்.ஹன்னா(H.R.Khanna) ஏடிஎம் ஜபல்பூர் தீர்ப்பில் முரண்பட்டார் என்பதற்காக மத்திய அரசு அவரை மீறி எம்.எச்.பேக்கை (M.H.Beg) தலைமை நீதிபதியாக அமர்த்தியது.இதனை எதிர்த்து எச்.ஆர்.கண்ணா பதவி விலகினார்.

1982 ல் நீதிபதிகள் சம்பந்தப்பட்ட முதல் வழக்கான எஸ்.பி.குப்தா வழக்கு.இந்த வழக்கில் நீதிபதிகளை நியமனம் செய்வதில் தலைமை நீதிபதியின் பரிந்துரையின் முக்கியத்துவத்தை மத்திய அரசு நிராகரிக்க முடியும் என்பதை நீதிபதி பகவதி அமர்வு ஒப்பு கொண்டது.இது, நீதிபதிகளை நியமிப்பதில் அரசு அதிகாரத்தின் ஏதேச்சதிகாரத்தை உருவாக்கியது.

1993 ல் மத்திய அரசு, உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி வி.ராமஸ்வாமிக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லா தீர்மானத்தை கொண்டு வந்தது.நீதிபதி ஒருவருக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம் கொண்டு வந்த முதல் நிகழ்வும் அது தான்.ஆனால்,ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் இதில் இருந்து விலகியதால் நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம் தோல்வி கண்டது.

1993 ல் Supreme Court Advocates -on-Record Association என்பது பிரபலமான வழக்கு.நீதிபதிகள் தொடர்பான இரண்டாவது வழக்கு இது.இந்த வழக்கில் தான் நீதிபதி ஜே.எஸ்.வெர்மா அமர்வு நீதிபதிகளை நியமிக்கும் உரிமையை உச்சநீதிமன்றத்துக்கு வழங்கியது.கொலிஜியம் அமைப்பை உருவாக்கவும் வழி காட்டியது.

1998 ல் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி எஸ்.பி.பரூச்சா அமர்வு ஜனாதிபதியின் கேள்வி ஒன்றுக்கு பதிலளித்த வழக்கில் கொலிஜியம் முறையை புதுப்பித்தது.அதே நேரம்,நீதிபதிகளை நியமனம் செய்யும் விவகாரம் கொலிஜியத்துக்கு தான் உண்டு என்று பரூச்சா அமர்வு உறுதிபட கூறியது.

2009 ல் மத்திய அரசு உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி சௌமித்ரா சென்னை பதவி நீக்கம் செய்ய மேலவையில் நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம் கொண்டு வந்தது.கீழவையில் நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம் வரும் முன்னரே சௌமித்ரா சென் பதவி விலகினார்.

2014 ல் நாடாளுமன்றம் நீதிபதிகள் நியமன தேசிய ஆணைய சட்டத்தை நிறைவேற்றியது.இந்த ஆணையத்தின் படி நீதிபதிகளை தேர்ந்தெடுக்க ஒரு குழு உருவாக்கப்படும்.இந்த குழுவில் நீதித்துறை,சட்டத்துறை மற்றும் அரசு துறை சேர்ந்தவர்கள் இடம் பெறுவார்கள்.

2015 ல் உச்சநீதிமன்றம், நீதிபதிகள் நியமன தேசிய ஆணையம் அரசியல் சட்டத்துக்கு விரோதமானது என்று கூறி தள்ளுபடி செய்தது. கொலிஜியம் முறையை மீண்டும் உறுதி செய்து, நீதிபதிகளை நியமனம் செய்ய ஒரு புதிய நடைமுறையையும் சுட்டிக் காட்டியது.இப்போது இது தான் நடைமுறையில் இருக்கிறது.

2018 ல் 4 மூத்த நீதிபதிகள் ஊடகங்கள் முன்பு தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா மீது ஊழல் புகார்களை வைத்து உச்சநீதிமன்றத்துக்குள் நடக்கும் தில்லுமுல்லுகளை போட்டுடைத்தனர்.

1960 கள் மற்றும் 1970 களில் நீதித்துறை மீது அரசியல் அழுத்தம் இருந்தது.அரசு மற்றும் நீதித்துறைக்கு இடையான கொள்கை முரண்கள் துருத்தி நின்றன.நீதித்துறை பழமைவாத போக்குள்ளதாகவும் அரசியல்துறை முற்போக்கு நோக்கம் கொண்டதாகவும் கூறப்பட்டது. ஐ.சி.கோலக்நாத் மற்றும் இதர தீர்ப்புகள், கடுமையான சட்டங்களை இயற்றவிடாமல் நாடாளுமன்றத்தின் அதிகாரத்தை முடக்கின. இந்திரா காந்தி காலத்தில் இடதுசாரி கொள்கையுடைய மோகன் குமார மங்கலம் போன்றவர்கள் நிதித்துறையை அரசின் கட்டுக்குள் வைக்க வேண்டும் என்று வெளிப்படையாக பேசினார்கள்.

1980 களுக்கும் 1990 களுக்கும் மத்தியில் இந்தியாவில் கூட்டணி அரசுகளும் சிறுபான்மை அரசுகளும் அமைந்து மத்திய அரசு நெகிழ்வாக இருந்து.இந்த சந்தர்ப்பத்தில் இந்திய நீதித்துறை தன்னை வலிமை படுத்திக் கொண்டது. தொடர்ச்சியான பொது நல வழக்குகள் மூலம் நீதித்துறை குடி மக்கள் உரிமைகளை விரிவு படுத்தியது.தனது அதிகாரத்தையும் ஆழப்படுத்திக் கொண்டது. அரசின் மீது அதிக சுமைகளை ஏற்றியது.

1990 களின் பிற்பகுதியிலும் 2000 ஆம் ஆண்டுகளின் முற்பகுதியிலும் நீதிமன்ற கடுமையை நெகிழச் செய்ய வேண்டும் என்ற பேச்சு கனமாக எழுந்தது. அரசின் சமூக நலத் திட்டங்கள்(உ.ம்: இட ஒதுக்கீடு,கல்லூரி மாணவர் சேர்க்கை வழக்குகள்); சுற்று சூழல்( உ.ம்: கடற்புற மேலாண்மை, டீசல் வாகனங்களுக்கு கட்டுப்பாடு) சட்ட அவையில் மூக்கை நுழைப்பது( நம்பிக்கை தீர்மானம் கோருவதில் நாடாளுமன்றம் மற்றும் சட்ட மன்றங்களுக்கு உத்தரவு போடுவது) ஆகியவற்றில் நீதிமன்றம் தனது கொள்கையை திணிக்கிறது என்று நீதிமன்றத்தின் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டது.

ஓரினச்சேர்க்கைக்கு தண்டனை அளிக்கும் சட்டப் பிரிவு 377 ஐ நீக்கம் செய்ய அரசு மறுத்த போது, முற்போக்குவாதிகள் கேட்டுக் கொண்ட போதிலும் நீதிமன்றம் தலையிட மறுத்தது. (இப்போது மாற்றிக் கொண்டது தனிக் கதை). பல்வேறு மாநிலங்களின் உயர்நீதிமன்றங்கள் மற்றும் உச்சநீதிமன்றம் நீதிபதிகள் மீது தொடர்ந்து கூறப்படும் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் நீதித்துறையை கட்டுப்படுத்தும் பலத்தை நாடாளுமன்றத்துக்கு கொடுத்திருக்கிறது.

Read 34 times