சனிக்கிழமை, 13 மே 2017 06:51

மண்ணின் வரலாறு – 2

Written by 
Rate this item
(0 votes)

Tamilnadu MapinTamil

மனிதர்கள் கூட்டம் கூட்டமாக இருந்து வாழத் தொடங்கிய போது வாழ்ந்த இடம் தானாகவே பெயர் சூட்டிக் கொண்டது. தற்போதுதான் மனிதர்கள் புதிது புதிதாக இடங்களுக்கு பெயரிடுகின்றனர்.
முந்தைய கால கட்டங்களில் கடலையொட்டிய இடம் தானாகவே தன் பெயரைக் கடலூர் என அழைக்க வைத்தது. மண்ணடி, பள்ளத்தூர், மேட்டூர் என கடலையடுத்த இடங்கள் பொருத்தமான பெயர்களால் குறிப்பிடப்பட்டன.
ஆற்றையடுத்த ஊர் ஆத்தூர், தோப்பையடுத்த ஊர் தோப்பூர், குளத்தையடுத்த ஊர் குளத்தூர், வயலையடுத்த ஊர் வயலூர், மந்தைகள் நிறைந்த ஊர் மந்தைவெளி, தறியாளர்கள் நிறைந்த ஊர் தறிப்பேட்டை (சிந்தாதிரிப்பேட்டை), வண்ணார்கள் நிறைந்த பேட்டை வண்ணாரப்பேட்டை, போர்கள் பல நடந்த ஊர் போரூர், மாந்தோப்புகள் நிறைந்த ஊர் மாங்காடு, பூமல்லி நிறைந்த ஊர் பூவிருந்தவல்லி, குன்றம் நிற்கும் ஊர் குன்றத்தூர், கோடக் (குதிரை) லாயமுள்ள ஊர் கோடம்பாக்கம், ஆயிரம் விளக்குகள் ஏற்றி விழாக் கொண்டாடிய பகுதி ஆயிரம் விளக்கு, அல்லிகள் நிறைந்த கேணி திருவல்லிக்கேணி, தங்கக் காசு செய்த சாலையிலிருந்த சாலை தங்க சாலை, கொத்தளம் இருந்த மூலை மூலக் கொத்தளம், புளியமரங்கள் இருந்த பகுதி புளியந்தோப்பு, பிரம்புகள் நிறைந்திருந்த பகுதி பிரம்பூர் என எண்ணி இடப்பெயர்களை காரணத்துடன் சொல்லிக் கொண்டே செல்லலாம்.
பல்வேறு காரங்களைச் சொல்லி இடப்பெயர்களை அடுக்குவதற்கு முன் இயற்கை தந்த பெயர்களில் பெரும்பாலான பெயர்கள் மரங்களின் பெயராக இருப்பதை நாம் ஆழ்ந்து எண்ணிப்பார்க்கக் கடமைப்பட்டுள்ளோம்.
ஆல மரத்திலிருந்து ஆலந்தூர், அரச மரத்திலிருந்து அரசூர், அத்தி மரத்திலிருந்து அத்திப்பட்டு, வேப்ப மரத்திலிருந்து வேப்பூர், புளிய மரத்திலிருந்து புளியங்குடி, பனை மரத்திலிருந்து பனையூர், மாமரத்திலிருந்து மாங்குடி, தென்னை மரத்திலிருந்து தேங்காய் பட்டினம், நெல்லி மரங்களிலிருந்து நெல்லிக்குப்பம் என ஒரு பட்டியல் கிடைக்கும்.
மருத மரம் காரணமாக மதுரை எனப் பெயர் அமைந்ததாக பேராசிரியர் மெ.சுந்தரம் தம் ‘மதுரை’ நூலில் பதிவு செய்துள்ளார். ‘வஞ்சி’ என்ற ஊர் ‘பூவா வஞ்சி’ என்பதைக் கொண்டு வந்ததாக பேராசிரியர் கி.நாச்சிமுத்து ‘கொங்கு நாட்டு ஊர்கள்’ எனும் நூலில் கூறியுள்ளார். இதைப் போன்றே காஞ்சி மரம் காரணமாக காஞ்சிபுரம் பெயர் பெற்றதாக பேராசிரியர் கு.பகவதி தன் ‘ஊர்ப் பெயர்கள்’ நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். மரங்கள், பூக்களைக் கொண்டு மட்டுமல்ல பல ஊர்கள் இயற்கைப் பொருட்களைக் கொண்டே பெயர் பெற்றுள்ளன.
பெரும்பாலும் கடற்கரையூர்கள் குப்பம், பாக்கம், பட்டினம் என முடிகின்றன. கோட்டக்குப்பம், காட்டுக்குப்பம், நொச்சிக்குப்பம், அயோத்தியாகுப்பம் எனக் குப்பங்களும் கடப்பாக்கம், தேன் பாக்கம், ஆரப்பாக்கம், பட்டினப்பாக்கம் என பாக்கங்களும் அம்மாப்பட்டினம், அதிராம்பட்டினம், தேவிபட்டினம், காயல்பட்டினம் என பட்டினங்களும் அலைவாய்க்கரையில் பெயர் சூட்டி நிற்கின்றன.
ஊர், நகரம் எனக் கூறாமல் வேறு வேறு கடைச் சொல்லால் ஊரைக் குறிக்கும் சொற்கள் எத்தனையோ உண்டு. இவை பிரதேசங்களுக்கு வேறாகவும் புழங்குகின்றன.
மதுரைப் பக்கம் பட்டிகள் : அவை ஆண்டிப்பட்டி, உசிலம்பட்டி, பட்டி வீரன் பட்டி, கன்யாகுமரிப் பக்கம் விளைகள் : அவை களியக்காவிளை, திசையன்விளை, சொத்த விளை என. எந்த ஊரின் பெயரும் பொருளோடுதான் இருக்கும். கோயிலென்றும் வாயிலென்றும் முடியும் பல பெயர்கள் உள்ளன. திருவானைக் கோயில், நயினார் கோயில், காளையார் கோயில் என கோயிலைக் கொண்டு முடியும் ஊர்கள் உள்ளன. நெறி வாயில், திருமுல்லைவாயில், குடவாயில் என வாயிலைக் கொண்டு முடியும் ஊர்கள் உள்ளன.
கோட்டை என முடியும் ஊர்கள், பேட்டை என முடியும் ஊர்கள் பலவும் உள்ளன. செங்கோட்டை, பாளையம் கோட்டை, புதுக்கோட்டை என கோட்டைகள். புதுப்பேட்டை, வண்ணாரப்பேட்டை, செவ்வாய்ப்பேட்டை என பேட்டைகள்.
பாளையம் என முடியும் பல ஊர்கள் மேலப்பாளையம், மேட்டுப்பாளையம், உத்தமபாளையம், ராஜபாளையம், உடையார் பாளையம் என.
ஊரென முடியும் பெயர்களைப் போலவே ஆறென்றும் குளமென்றும் முடியும் பெயர்கள் நூற்றுக் கணக்கில் உள்ளன. திருநள்ளாறு பழையாறு கோட்டாறு என ஆறுகள், இடைக்குளம் வாகைக்குளம், பெருங்குளம் என குளங்கள் பெயர்களைக் கொண்ட ஊர்கள்.
துறையென்றும் நெறியென்றும் முடியும் பல ஊர்கள் உள்ளன. ஆலந்துறை, திருப்பாலைத்துறை, மயிலாடுதுறை என துறைகள். செந் நெறி, நீள் நெறி, தவ நெறி என நெறிகள்
குடியும் காடும் மலையும் குன்றமும் என முடியும் பல ஊர்கள் தமிழ் நாட்டில் பரவிக் கிடக்கின்றன. இளையான்குடி, கொட்டக்குடி, கறம்பக்குடி என குடிகள். திருமறைக்காடு, திருவங்காடு, திருவேற்காடு என காடுகள். திருவண்ணாமலை, திரு ஈங்கோய் மலை, திரிகோணமலை என மலைகள், திருமுதுகுன்றம், திருக்கழுகுன்றம், திருப்பரங்குன்றம் என குன்றங்கள்.
ஊர்ப் பெயர்களைப் பற்றிய செய்திகளை விரித்துரைத்துக் கொண்டே செல்லலாம். தமிழையும் தமிழ்ப் பண்பாட்டையும் போற்றியவரிடையே வடமொழியையும் விக்கிரகப் பண்பாட்டையும் போற்றுவோர் புகுந்த போது முதலில் அடிமைப்பட்டது ஆண்டவர்க்கம். அவர்களால் ஊர்கள் கூட வடமொழிப் போர்வை பூண்டன.
மயிலாடுதுறை, மாயவரம் ஆனது, திருமுதுகுன்றம் விருத்தாசலம் ஆனது, மறைக்காடு வேதாரண்யம் ஆனது. திருக்காட்டுப் பள்ளி ஆரணீசுரர் கோயில் ஆனது, திருவரங்கம் ஸ்ரீரங்கம் ஆனது.
வடமொழி தென்னகத்தில் புகுந்ததால் ஊர்ப் பெயர்கள் மட்டும் மாறவில்லை. ஒட்டுமொத்தமாக தமிழே பேசி வந்த திராவிடர்கள் மொழிக் கலப்பால் கன்னடராய், தெலுங்கராய், மலையாளியாய், தமிழராய்ப் பிரிக்கப்பட்டனர். சமஸ்கிருதப் பாவை தென்னகத்தில் வீடு கூடுதல் நடத்தியிருக்காவிட்டால் தமிழ் மட்டுமே பேசும் சமுதாயம் எத்தகைய பெரும்பான்மைச் சமுதாயமாக விரிந்து பரவியிருக்கும் என்பதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
ஊரை விட்டு சமுதாயம், மொழி எனப் பேசத் தொடங்கி விட்டோம். மீண்டும் உள்ளூருக்குள் நுழைவோம்.
பள்ளிகளில் முடியும் சில ஊர்கள் திருச்சிராப்பள்ளி, சிவப் பள்ளி, செம்பொன் பள்ளி, திருக்காட்டுப் பள்ளி, மகேந்திரப் பள்ளி, சக்கராப் பள்ளி, மீயாப் பள்ளி என பள்ளிகளில் முடியும் ஊர்கள். இவற்றில் திருச்சிராபபள்ளி, சக்கராப் பள்ளி, மீயாப் பள்ளி மூன்றும் முஸ்லிம்கள் கணிசமாக வாழும் ஊர்கள்.
மேலும் சில ஊர்கள் முஸ்லிம்களை அடையாளப்படுத்தும் ஊர்களாக உள்ளன. மரைக்காயர்பட்டினம், முல்லாபுரம், வாலாஜாபாத், வாலாஜாபேட்டை, கான்சாபுரம், ராவுத்தநல்லூர், ஜாஃபர்கான் பேட்டை என ஒரு பட்டியலிடலாம்.
பாரசீக மொழியிலுள்ள ஆபாத் எனும் சொல்லுக்கு நகர், ஊர் எனப் பொருளாகும். வாலாஜா எனும் ஆர்க்காட்டு நவாப் முகம்மது அலியின் பெயரால் இரு நகரங்கள் உள்ளது போல் அண்மைக் காலத்தில் உமர் எனும் வள்ளலால் அமைந்த ஊர் உம்ராபாத்.
தானாய் உருவாகிய ஊர்களைப் போல் திட்டமிட்டு உருவாக்கிய ஊர்களும் உள்ளன. அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்கவை காந்தி கிராமம், அண்ணா கிராமம் ஆகியவை.
அதைப் போல் தொழிலகங்களுக்காக அமைக்கப்படும் நகரியங்கள் இன்று பெரும் நகரங்களாக உருமாறி வருகின்றன. நெய்வேலி, கல்பாக்கம் போன்ற இடங்களில் அமைக்கப்பட்ட மத்திய அரசின் சுரங்க, அணு நகரங்களில் அலுவலர்களுக்காக அமைக்கப்படும் நகரியங்கள் பெருகி வருவதை நம்மால் காண முடிகிறது.
வல்லத்தான் என நாம் அழைக்கும் ராஜாளியின் தொலை தூரப் பார்வையைப் போல் இக்கட்டுரைத் தொடர்ந்து இடம் பெறும்.
முதல் பகுதியில் நான் குறிப்பிட்ட ஊர்களைப் பற்றிய நூல்களில் ‘கடையநல்லூர் வரலாறு’ எனும் நூல் இடம் பெறாமல் நழுவி விட்டது. கடையநல்லூர் சேயன் இபுறாஹீம் அவர்கள் எழுதிய அந்நூல்தான் இதுவரை வெளிவந்த ஊர் பற்றிய நூல்களில் மிகப் பெரியது. ‘மதரஸாபட்டினம்’ – ஒரு முக்கியமான ஆவணம்.
இனி அடுத்து வரும் திங்கள்களில் மண்ணின் வரலாற்றை ஊர்ப் பெயரிட்டு தொடருவோம்.
ஊர்வலம் தொடரும்…

Read 2154 times Last modified on வியாழக்கிழமை, 24 ஆகஸ்ட் 2017 07:43