தொழிலாளர்கள்

02b4ac0f10db8f72ccf43cf981b7a4e5 400x400

தொழிலாளர்கள் ஆக விரும்பும் நாம் தொழில் அதிபர்களாக ஏன் உருவாக முடியாது.?
நாம் படிக்கிறோம் பட்டம் பெறுகிறோம் நல்ல சம்பளத்தோடு வேலை தேடுகிறோம். கிடைத்தால் வாழ்க்கையில் செட்டிலாகி விட்டதாக நிம்மதி பெறுகிறோம்.
சிறந்த தொழிலாளர்களாக விரும்பும் நாம் சிறந்த தொழில் அதிபர்களாக, வணிகர்களாக உருவாவது குறித்து ஏன் சிந்திப்பதில்லை?
நாம் வாழும் இந்தியா தெற்காசியாவில் இயற்கை வளங்கள், கடல் வளம், மனிதவளம் நிறைந்த முக்கியமான நாடு.

விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு, மீன்பிடி, சந்தைப்படுத்துதல் (Marketing), கிராமியக் கைத்தொழில், சிறு தோட்ட சாகுபடி, மரம் வளர்த்தல் , ஆடைகள் தயாரிப்பு, சுற்றுலாத் துறை, தகவல் தொழில் நுட்பம், ஏற்றுமதி, இறக்குமதி, வர்த்தகம் என பல்வேறு துறைகளில் சிறிய மற்றும் நடுத்தர தொழில் முனைவோர்களுக்கு நிறையவே இங்கே அதிகமான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.
அறிவுத்திறனும் ஆக்கத்திறனும் உள்ளவர்கள் படித்து பட்டம் பெற்றவர்களுக்கு மட்டும் உரியதல்ல!

அறிவுத்திறன் (Intelligence), அறிவு (knowledge), ஆற்றல் (talent) போன்ற பண்புகள் பிறப்பிலேயே பலருக்கும் பல்வேறு தராதரங்களில், துறைகளில் எல்லாம் வல்ல இறைவனால் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றது.
கல்வியின் படிநிலைகள்

பள்ளிக் கல்வியில் (Education) ஆரம்பக் கல்வி என்பது எல்லா மாணவர்களுக்குமான பொதுவான பாடப் பிரிவுகளைக் கொண்டது. ஆரம்பக் கல்வியிலேயே மாணவர்களது அறிவாற்றல் மற்றும் திறனில் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம் புதிய தலைமுறைகளை நெறிப்படுத்துவது மிகப் பெரும் சேவை.

அடுத்து உயர் கல்வியின் போது குறிப்பிட்டதொரு துறையில் நிபுணத்துவம் பெறுவதற்கான வாய்ப்புக்கள் இளம் தலைமுறையினருக்கு பெற்றுக் கொடுக்கப்படுகின்றது.
பெரும்பாலும் சான்றிதழ்களை (Certificates) இலக்காகக் கொண்ட கல்வித் திட்டங்கள் நிலவுகின்ற நாடுகளில் திறமையானவர்கள் மட்டுமே மேலே செல்வதற்கான வாய்ப்புக்கள் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கப்படுகின்றன.

தொழில் முனைவோருக்கும், வேலை தேடுவோருக்கும் சான்றிதழ்கள் அவசியமானவை, நவீன நிர்வாக கட்டமைப்பில் குறிப்பாக மேற்கத்திய கல்விக் கட்டமைப்பில் ஆங்கில எழுத்துக்களை அடையாளக் கொண்டுள்ள சான்றிதழ்களையே மைமுக்கியப்படுத்தியிருப்பதை நாம் அறிவோம்.

என்றாலும், கற்றல், கற்பித்தலில் உள்ள வேறுபாடுகள், பரீட்சைகளில் பயம் மற்றும் தடுமாற்றங்கள், மனனம் செய்வது, சப்மிட் செய்வதில் இருக்கின்ற வேக விவேகங்கள் அல்லது அறிவுத் தரத்துக்கு ஏற்றவாறு பிரிக்கப்படாத பாடத்திட்டங்களில் உள்ள ஆர்வமின்மை காரணமாகவும், கல்வித் திட்டங்களில் உள்ள குறைபாடுகளாலும் ஆரம்பக் கல்வியின் போதும், உயர் கல்வியின் போதும் பலர் கல்வி வாழ்க்கையை இடைநிறுத்தி விடுகின்றனர்.

அதேபோன்றே ஆரம்பக் கல்வியில் சிறப்பாக படிக்கின்ற பலர், இரண்டாம் நிலைக் கல்வியில், உயர் கல்வியில் தமக்கு விருப்பமில்லாத ஒரு துறையில் காலத்தைக் கடத்தி விரக்தி நிலைக்குச் செல்கின்றனர் அல்லது சில காரணங்களால் உயர்கல்வியில் குறிப்பிட்ட விருப்பமான பாடப்பிரிவுகளை படிக்க முடியாமல் தவிக்கின்ற நிலைமைகளும் ஏற்பட்டு விடுகின்றன. (உ.ம். தமிழ்வழியில் சிறப்பாக படித்த மாணவர்கள் உயர்கல்வியில் ஆங்கில வழிக் கல்விக்கு மாறுகிறவர்கள். பெற்றோர்களுக்காக அல்லது நெருக்கமானவர்களுக்காக விருப்பமில்லாத துறையை தேர்வு செய்கிறவர்கள்.)

இன்னும் சிலரோ இருக்கின்ற பாடப்பிரிவுகளில் சிரமமில்லாத ஒரு துறையை தேர்வு செய்து ஏதோ இரண்டு ஆங்கில எழுத்துக்களைக் கொண்ட பட்டத்தைப் பெற்றுக் கொள்ள முடிவு செய்து விடுகின்றனர், தமது திறமைகளுக்கும், ஆற்றல்களுக்கும், மார்க்ககெட்டில் நிலவுகின்ற தேவைகளுக்கும் தொடர்பில்லாத பட்டங்களைப் பெற்று வேலையில்லா பட்டதாரிகளாக திருமண வயதில் (23-24) அல்லல்படுகின்றனர்.

உண்மையில் இவ்வாறு கல்வியை இடைநிறுத்துபவர்கள், அறிவுத்திறன் குறைந்தவர்களோ, விவேகம் இல்லாதவர்களோ அல்ல, அவர்களது திறனுக்கேற்ற ஒரு துறை கட்டாயம் இருக்கும், கடந்த காலங்களில் அவ்வாறானவர்களே மிகப் பெரிய வெற்றிகரமான, தொழில் முனைவோர்களாக, தொழில் அதிபர்களாக தங்களது அனுபவத்தால் உயர்ந்திருக்கின்றார்கள், வர்த்தகம் மற்றும் விவசாயத் துறையில் அவர்கள் ஏற்படுத்திய தொழில் நுட்பங்களை கற்பதற்கே இன்று ஆய்வுத் துறைகள் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

உதாரணத்திற்காக, இராமநாதபுரம் மாவட்டம் கீழக்கரையில் 1927ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 15ம் நாள் பிறந்தவர் பி.எஸ். அப்துர் ரஹ்மான். இவர் அடிப்படையில் எட்டாம் வகுப்பு வரை மட்டுமே படித்தவர். பின்னர் பள்ளிப் படிப்பினை தொடர முடியாமல் தனது 20வது வயதில் வெறும் 149 இந்திய ரூபாயும், ஒரு சின்ன துணிப் பையுமாக கீழக்கரையிலிருந்து புறப்பட்டுவர் அவர் சாதித்தவை ஏராளம்.

தமிழகத்தில் தொழில்துறைகளில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் தெரியாதவர்களே இருக்க முடியாது. ஈடிஏ குழும நிறவனத்தை உருவாக்கியவர். இன்று தமிழகத்தில் பெரும்பாலான மக்கள் துபை, அபூதாபி என்று பணி புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால் அதற்கு அவருடைய உழைப்பு மிக முக்கியமானது.

கல்வித்துறையில் அவர் சாதித்ததும் தமிழக முஸ்லிம்களைப் பொறுத்தவரை பெரும் சாதனைதான். கிரசன்ட் பல்கலைக்கழகம், தாசீம் பீவி பெண்கள் கல்லுரி, தமிழகத்தில் பல ஊர்களில் கிரசண்ட் பள்ளிக்கூடங்கள் என பலவற்றை நிறுவினார்.
மற்றுமொருவர் : வறுமையின் பிடியில் சிக்கி 6 ஆம் வகுப்புடன் கல்வியை நிறுத்திவிட்டு, கற்களை தலையில் சுமந்து கூலித் தொழிலாளியாக இருந்த ஒரு சிறுவன், காலையில் தாயார் திரிக்கும் கையிற்றை விற்பனைக்கு எடுத்துச் செல்கின்ற ஒரு சிறுவன், தாயார் விற்பனைக்கு தயாரிக்கும் அப்பங்களை அம்மிக் கல்லில் மிச்சமாகவுள்ள மிளகாய் துவையலில் தொட்டுச் சாப்பிட்ட ஒரு சிறுவன், இலங்கையில் முன்னணி மாணிக்கக் கல் வர்த்தகராக மாறி 1970 களில் இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு வெளிநாட்டுச் செலாவணி நெருக்கடியின் போது கைகொடுக்கின்றார்.

இலங்கையில் பிரபலமான இஸ்லாமியக் கல்லூரியை நிறுவி இந்த நாட்டில் பல்வேறு துறைகளிலும் தலை சிறந்த சிந்தனையாளர்களை, கல்வியார்களை, கல்விவளாக முதல்வர்களை, ஆசிரியர்களை, உருவாக்கிய அந்த மாமேதை வேறு யாருமல்ல அல்-ஹாஜ் நளீம் (ரஹ்) அவர்கள்தான். இன்று அவர்கள் மேற்கொண்ட மாணிக்கக் கல் வர்த்தகம் பேருவளை சீனன்கோட்டை, இரத்தினபுரி, அபிரிக்க ஆசிய நாடுகள் என அவர்களது வாரிசுகளை வெற்றிகரமான வர்த்தகர்களாக மாற்றிவிட்டிருக்கின்றது, இயற்கை (அ) செயற்கை மாணிக்கக் கற்களைப் பற்றிய ஆய்வு (Gemology) எனும் படிப்பை நாங்கள் கற்கின்றோம்.

இவர்கள் அன்றைய ஆரம்பக் கல்வியை மட்டும் முடித்தவர்கள் தங்களது கல்வியில் இடை நின்றவர்கள். ஆனால் அவர்கள் கண்ட வளர்ச்சி மிகப் பெரியது.

ஆரம்பக் கல்வியோ, உயர் கல்வியோ, பட்டக் கல்வியோ இன்றைய கல்வி முறையும், கல்வித் திட்டங்களும் மாணவர்களின் அறிவுத்திறனை, சிந்தனையை எந்த வகையிலும் மேம்படுத்துபவை அல்ல! சொன்னதை மட்டுமே செய்யும் திறமையான வேலையாட்களை உருவாக்குவதையே நோக்கமாக கொண்டவைதான் இன்றைய கல்வித் திட்டங்கள்.

வளர்ச்சியடைந்த நாடுகளைப் பொறுத்தவரை அந்தந்த நாட்டின் பொருளாதார சந்தைகளின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப நிபுணர்களை, தொழிலாளர்களை கல்வித் திட்டங்களின் மூலம் உருவாக்குகின்றனர்.
‘தொழில் எல்லாம் கஷ்டம்… வேலைக்குப் போற வழியைப் பாரு’ என்று அறிவுரை

கிட்டத்தட்ட தொண்ணூற்றைந்து சதவீதம் பேருக்கு. பி.ஈ, எம்.பி.ஏ, எம்.சி.ஏ என்ற படிப்புகள் எல்லாமே பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குள் நுழைந்து கழுத்தில் அடையாள அட்டையைத் தொங்கவிடுவதற்கான நுழைவுச்சீட்டுக்கள். அவ்வளவுதான். பெரும்பாலான நிறுவனங்களில் பெரும்பாலான வேலைகளைச் செய்வதற்கு நம்முடையை கல்லூரி படிப்பெல்லாம் அவசியமே இல்லை. கொஞ்சம் ஆங்கிலம் பேசத் தெரிந்திருந்தால் ப்ளஸ் டூ முடித்த பையனே கூட இந்த வேலையையெல்லாம் செய்துவிடலாம் என்பதுதான் நிதர்சனம். பத்து வருடங்கள் கழித்து அவனே மேனேஜரும் ஆகிவிடலாம்.

முதுகெலும்பு இல்லாத, தங்களுக்கு ஏற்ப ‘மோல்ட்’ செய்யப்பட்ட களிமண் பொம்மைகளைத்தான் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. பல்லாயிரக்கணக்கில் சம்பளத்தைக் கொடுத்து எல்லாவற்றையும் மறைத்துவிடுகின்றன.

உதாரணமாக குறிப்பிட்ட நாடுகளில் உள்ள உற்பத்தித் தொழில், விவசாயப் பொருளாதாரம், தொழில் நுட்பம், உயர் தொழில் நுட்பம், திறந்த பொருளாதாரம்(Open Economy), பங்குச் சந்தைப் பொருளாதாரம் என பல்வேறு சந்தை தீர்ர்மானிக்கின்ற வாய்ப்புக்களைக் கொண்ட பட்டங்களுக்கான பாடப்பிரிவுகளை காலத்திற்கும், சூழ்நிலைகளுக்குமேற்ப வடிவமைத்து வழங்குகின்றனர்.

கற்றவர்கள் எல்லோரும் மென்போருட்களாகவே இருக்க வேண்டுமா ?
ம்மைச் சுற்றி வாழும் வர்த்தகர்களை மட்டுமின்றி நாட்டின் ஏனைய நகரங்ககளிலும், ஊர்களிலும் உள்ள வர்த்தகர்களை, தொழில் அதிபர்களை அல்லது அவர்களில் கணிசமானவர்களை சந்தித்து பல்கலைக் மாணவர்கள் ஒரு ஆய்வு செய்வது சிறந்தது.
பல தொழில் அதிபர்கள் ஆறாம் வகுப்பு எட்டாம் வகுப்பு படித்துவிட்டு குடும்பச் சுமைகள் வறுமை காரணமாக முப்பது, ஐம்பது ரூபாய்களுடன் தலை நகரங்களுக்கு வந்து கூலி வேலைகள் செய்து, படிப்படியாக சிறு தொழில் முயற்சிகளை ஆரம்பித்து முன்னுக்கு வந்ததாக சொல்கின்றார்கள்.
விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு, வணிக சாகுபடி நடவடிக்கைகள், சில்லறை, மொத்த வியாபாரம், சுய தொழில்கள், கைத்தொழில் முயற்சிகள், சிறிய மற்றும் நடுத்தர தொழில் முயற்சிகள், கூட்டுறவு தொழில் முயற்சிகள், சந்தைப்படுத்தல், அசையும் அசையா சொத்துக்களை வங்கி விற்றல், அல்லது தரகு சேவைகளை வழங்குதல், இவ்வாறு பல்வேறுபட்ட துறைகளில் உயர்கல்வி மற்றும் பட்டம் பெற்ற மாணவர்கள் ஏன் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை? என்பது ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்!

பொதுவாக படித்தவர்கள் பட்டதாரிகள் ஒரு அரசுதொழிலை, அல்லது தனியார் நிறுவனத்தில் ஒரு தொழிலை பெற்று மாத வருமானம் ஒன்றையே நம்பி வாழ்வதில் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர்! பின்னர் மேலே குறிப்பிடப்பட்ட தொழில் அதிபர்களிடம் ஊழியர்களாக, கூலியாட்களாக மாறுவதில் அக்கறை காட்டுகின்றனர்.

மத்திய கிழக்கை நோக்கி படை எடுத்து சொந்த நாட்டில் சொந்த வீட்டில் வேலை செய்யாத அளவு உழைத்து சம்பளம் பெறுவதில் ஆர்வம் காட்டுகின்றோம் எதோ ஒரு படிப்பை முடித்து விட்டு வெளி நாடுகளுக்குச் சென்று வாழ்வை இழந்து தவிக்கின்றனர்!

இவ்வாறு அரசு மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களில் நம் பெறும் சம்பளம் (கூலி) வாழ்வின் அடிப்படைத் தேவைகளை பூர்த்தி செய்து கொள்ள போதுமானவைகளாக இல்லை, ஒரு வீடு, ஒரு வாகனம், திருமணம், குடும்ப வாழ்வு, குடும்ப பொறுப்புக்கள் என பல்வேறு பொருளாதார போராட்டங்களில் தன்னிறைவு காண முடியாத நிலையயே ஏற்படுத்தியுள்ளது.

நாட்டில் எல்லோரும் தொழில் அதிபர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை மாறாக ஏன் கல்வி உயர்கல்விச் சமூகம் தொழில் அதிபர்களாக முயற்சிக்காமல் தொழிலாளர்களாகவே இருப்பதில் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர் என்பதே நமது ஆதங்கம்!
மாடு ஆடு வளர்த்தல், விவசாயம் போன்றவற்றை பண்ணை தொழிலாக வளரும் நாடுகளில் பாமரர்கள் மட்டுமின்றி படித்தவர்களும் செய்கின்றார்கள்!
இதனை ஒரு ஆய்வுக்கு உரிய தலைப்பாக சில நண்பர்கள் எடுப்பார்கள் முயற்சிப்பார்கள் என்பதாலேயே இதை பதிவு.!